خنا به قلم حنانه بامیری
پارت سی و سوم :
نور کم‌رنگ سپیده‌دم به آهستگی خود را به درمانگاه رسانده بود؛ هر ذره از پرتوهای طلایی نه چندان گرم، هاله‌ای نازک و مبهم بر همه چیز کشیده بود. صدای ضعیف پرندگانی که تازه از خواب برخاسته بودند، از پنجرۀ نیمه‌باز تراوش می‌کرد؛ اما حتی این آواز مرحم دل هم نمی‌توانست سنگینی این سکوت ملال‌آور را سبک کند.
نفس‌های ورنا را می‌شنیدم؛ رقیق و لرزان! جریان حس زندگی که آرام‌آرام در رگ‌های ب
لطفا صبر کنید...
Mrn
0من کوهیار و رخشا بیشتر میپسندم کوهیار سختی های زیادی کشیده